Świat staje się coraz bardziej brutalny, a w polskich mediach i mediach społecznościowych coraz częściej powtarza się ta sama uspokajająca mantra: „Nikt na Polskę nie zamierza atakować. A już zwłaszcza Rosja”. Mówi się o histerii, o sztucznie podgrzewanych nastrojach, o panikarstwie.
Na ile to prawda?
Co mówią służby wywiadowcze różnych krajów? Co naprawdę deklarują polskie władze? Przyjrzyjmy się faktom. Bo niekiedy największe zagrożenie nie tkwi w tym, co się dzieje, lecz w tym, czego uporczywie nie chcemy zauważać.
Głosy samouspokojenia: opinie osobiste zamiast faktów
Nikt nie chce wojny na własnym terytorium. To zrozumiałe. W obliczu napięcia ludzki umysł instynktownie szuka schronienia. Jak małż: zamyka skorupę – i świat znowu wydaje się bezpieczny. Osobiste pragnienie spokoju łatwo bywa wydawane za obiektywną analizę. I oto poważni ludzie zaczynają przekonywać, że „wszystko nie jest aż tak straszne”.
Przykładem może być prof. Adam Wielomski, publicysta „Do Rzeczy”. W marcu 2026 roku napisał wprost:
„Znaczące rosyjskie elity polityczne nie zgłaszają wobec Polski żadnych roszczeń terytorialnych ani finansowych… Od lat media, politycy, generałowie i oficerowie wywiadu podają kolejne daty ataku… Dla uważnego obserwatora mnożenie terminów »nieuchronnego« wybuchu wojny jest dowodem na to, że wszystkie te sensacje wyssano z palca”.
Brzmi przekonująco – zwłaszcza gdy bardzo chce się w to wierzyć.
Inni idą nieco dalej. Nie negują zagrożenia w ogóle, ale delikatnie przenoszą ciężar na sąsiadów. Gen. Leon Komornicki w styczniu 2026 roku na Portalu Obronnym stwierdził:
„Bezpośrednie zagrożenie pełnoskalową wojną dla Polski w perspektywie najbliższych dwóch, trzech, a nawet pięciu lat należy uznać za mało prawdopodobne. Może ono dotyczyć naszych sojuszników, szczególnie krajów bałtyckich”.
Gen. Stanisław Koziej dodał:
„Nie zgadzam się z głosami, które twierdzą, że za dwa lata Rosja na pewno na nas zaatakuje. W przyszłość trzeba patrzeć scenariuszowo, a nie prorokować”.
Elegancko. Spokojnie. Wygodnie.
Tyle że to wciąż pozostają opinie osobiste. A nawet najbardziej autorytatywna opinia nigdy nie zastąpi faktów.
Rzeczywistość według specjalistów: gdy służby mówią głośno
Lepiej posłuchać tych, którym z urzędu przysługuje szerszy ogląd – nie publicystów, lecz osób pracujących codziennie z rzeczywistymi danymi wywiadowczymi.
Międzynarodowe Centrum ds. Walki z Terroryzmem (ICCT) w raporcie z marca 2026 roku opublikowało dane, od których robi się nieswojo. Polska jest głównym obiektem rosyjskich operacji sabotażowych w Europie. 31 przypadków na 151 od lutego 2022 do lutego 2026 roku – czyli 21 procent. Więcej niż w jakimkolwiek innym kraju NATO.
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) potwierdza te liczby własnymi ustaleniami. Od października do listopada 2025 roku dokonano serii aresztowań – zatrzymano 55 osób podejrzanych o przygotowywanie dywersji na kolejach i obiektach infrastruktury krytycznej na zlecenie rosyjskich służb. ABW otwarcie mówi o wzroście ataków na energetykę, transport i przestrzeń cybernetyczną.
Ukraiński wywiad wojskowy (HUR) idzie jeszcze dalej. W grudniu 2025 roku Kyryło Budanow oświadczył, że plany Rosji zostały skorygowane: zamiast 2030 roku – już 2027. Okupacja krajów bałtyckich jest brana pod uwagę poważnie, a Polska – jako cel uderzeń. Nie po to, by zająć terytorium, lecz by wyeliminować z gry głównego gracza logistycznego i politycznego na wschodniej flance NATO.
To już nie są opinie. To są fakty.
Kontekst międzynarodowy: gdy propaganda staje się planem
Wystarczy rozejrzeć się wokół. W połowie marca 2026 roku niemiecki „Bild” opublikował materiał, który wywołał szerokie poruszenie. Rosyjska propaganda intensywnie promuje ideę „Ludowej Republiki Narwy” w Estonii – dokładnie według schematu z 2014 roku na Donbasie i Krymie. Estońskie służby specjalne widzą w tym klasyczne przygotowanie do agresji.
W tym momencie trudno już udawać, że „to gdzieś tam daleko”. Polska jest kluczowym hubem dla całej wschodniej flanki NATO. Przez Polskę płynie pomoc dla Ukrainy, przez Polskę odbywa się zaopatrzenie państw bałtyckich. Jeśli Kreml zdecyduje się sprawdzić Sojusz na wytrzymałość, Polska znajdzie się w samym centrum wydarzeń – geograficznie, logistycznie i politycznie.
Historia zna te schematy doskonale. 1920 rok, 1939 rok, Katyń, sowiecka okupacja. Pamięć historyczna to polski kod kulturowy. Rosja nigdy nie zrezygnowała z imperialnych ambicji. Jedynie odkładała je na później.
Oficjalne stanowisko Polski: władza patrzy faktom w oczy
Dobrze, że polskie władze nie pozwalają sobie na luksus samouspokojenia.
Prezydent Karol Nawrocki w styczniu 2026 roku, przemawiając do dyplomatów, stwierdził wprost:
„Rosja nie zrezygnuje z dalszej ekspansji po zakończeniu wojny na Ukrainie. Tylko zwiększając możliwości obronne wszystkich sojuszników i naszą jedność, można Rosję powstrzymać”.
Minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski w marcu dodał:
„Armia Putina okazała się mniej skuteczna, niż sądziliśmy, jednak jego intencje są znacznie gorsze, niż niektórzy w Europie przypuszczali”. Mówił o gotowości zaatakowania Europy już w 2029 roku.
Wiceminister obrony Paweł Bejda w styczniu był jeszcze bardziej konkretny:
„Polska pozostaje jednym z głównych celów operacji sabotażowych… W najbliższych latach poziom zagrożenia prawdopodobnie pozostanie wysoki, a być może nawet wzrośnie”.
Nie krzyczą „wojna jutro!”. Po prostu nie chowają głowy w piasek.
Zamiast zakończenia: cena iluzji
Zamykanie oczu na realne niebezpieczeństwo nie jest realizmem. Jest strategiczną ślepotą. I – mówiąc wprost – graniczy z działaniem na szkodę państwa. Bo każde „e tam, nie zaatakują” osłabia gotowość, rozmywa wolę i daje Kremlowi dodatkowy czas.
Na szczęście zarówno prezydent, jak i rząd zdają sobie z tego sprawę. Wzmacniają współpracę w ramach NATO, nie wstydzą się uczyć od Ukraińców, którzy już piąty rok trzymają front i dają Europie czas na przygotowanie.
Największe zagrożenie nie tkwi w tym, co dzieje się dzisiaj, lecz w tym, czego uporczywie nie chcemy zauważyć jutro.
„Wschody” – niezależny projekt o emigracji, życiu w Europie i sytuacji za nową żelazną kurtyną. Wesprzyj „Wschody”
